ز روی سنگفرش هر خیابان میبرد پوسیده برگی زرد   

   در این اندیشه میمانم

   اگر روزی بیفتم از دو چشمانت

   کدامین باد خواهد برد

   تن زرد فرو پاشیده ی من را

در گذرگاه خیال

          با نسیمی به سبکبالی رویای وصال

                                      میشوم سایه ی ابر

                                              میکشم پر که به دامان تو آویزم باز

من پر از اشک نیاز      

                      و تو سرشار تر از باغی

                                                 در جلوه ی ناز