در گذر گاه زمان

        خیمه شب بازی دهر

              با همه تلخی و شیرینی خود میگذرد

                                                عشقها میمیرند

                                                          رنگها رنگ دگر میگیرند

و فقط خاطره هاست                      که چه شیرین و چه تلخ

                دست ناخورده به جا میماند

کاش چون پاییز بودم...کاش چون پاییز بودم

کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم

                               برگهای آرزوهایم یکایک زرد میشد

                                آفتاب دیدگانم سرد میشد

                                آسمان سینه ام پر درد میشد

                                             ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ میزد

                                             اشکهایم همچو باران دامنم را رنگ میزد

                   وه...چه زیبا بود اگر پاییز بودم

                   وحشی و پر شور و رنگ آمیز بودم