آزیتا

چهارشنبه سیزدهم اردیبهشت 1385

بازم سلام به برو بچز خوشتيپ.در باره ي مطلب قبلي كه شرمنده كرده بوديد و با نظراتون ما رو غرق كرده بوديد وگفته بوديد كه خوب خاطره مي نويسم تشكر كنم.حالا مي خوام فقط به خاطر شما بازم خاطره بنويسم مي خوام از اذيت و آزار هاي پسرا بگم و اينكه بهم ثابت شده چقدر اذيت مي كنن.

خدمت شما عرض كنم كه مدتي قبل، ما واسه ي امتحان كامپيوتر رفته بوديم به مدرسه ي پسرا حالا بشنويد كه چه اتفاقاتي افتاد: زنگ اول بود كه رسيديم ،بايد منتظر مي مونديم تا زنگ تفريح بخوره؛يعد كه زنگ تفريح خورد و بچه ها يكي يكي امتحان مي دادن ما هم تو حياط منتظر بوديم نوبتمون بشه.حالا بشنويد كه چيكار مي كردن اول،كلاس سومي ها كه زورشون به كلاس اولي ها ميرسيد اون ها رو بغل مي كردن و توي كوچه مي انداختن بعد اون ها هم مي دويدن دنبال كلاس سومي حال بزن بزن اين زنگ و تحمل كرديم تا اينكه زنگ تفريح تموم شد اما مگه نوبت ما ميشد .تا اينكه دو باره زنگ تفريحايندفعه ديگه رو آسفالت حياط كشتي مي گرفتن ما هم اذيتمون گل كرد.و از پذيراي بسيا زيادي كه از ما كردن(آبميوه)استفاده كرديم و اون رو پر از هوا كرديم و روش پريديم يه صدايي داد كه نگوصداي بمب اتم (جا داره بگيم انرژي هسته اي حق مسلم ماست)تا اينكه نوبت ما رسيديعني تو اين3 ساعتي كه اون جا بوديم ديوونه شديم تا اينكه بر گشتيم مدرسه ي خوب خودمون.