خواهرم با تو سخن ميگويم

گوش كن با تو سخن ميگويم:

زندگي در نگهم گلزاريست

وتو با قامت چون نيلوفر

شاخه ي پر گل اين گلزاري

من در اندام تو يك خرمن گل مي بينم

گل گيسو،گل لبها،گل لبخند شباب

من به چشمان تو گلهاي فراوان ديدم

گل تقوا،گل عفت،گل صد رنگ اميد

گل فرداي بزرگ،گل دنياي سپيد

مي خرامي وتو رامينگرم

چشم تو آييه ي روشن دنياي من است

تو همان خرده نهالي كه چنين باليدي

راست،چون شاخه ي سرسبز،برومند شدي

ديده بگشاي و در انديشه ي گلچينان باش

همه گل چين گل امروزند،همه هستي سوزند

كس به فرداي گل باغ نمي انديشد

آنكه گرد همه گلها به هوس ميچرخد

بلبل گلچين سيه كرداري است

كه سراسيمه رود در پي گلهاي لطيف

تا يكي لحظه به چنگ آرد وريزد بر خاك

دست او دشمن باغ است ونگاهش ناپاك

تو كه تك گوهر دنياي مني

دل به لبخند حرامي مسپار

دزد را دوست مخوان،چشم اميد بر ابليس مدار

ديو خويان كه سيلمان رويند

همه گوهر شكنند،ديو كي ارزش گوهر دارد؟

آري اي خواهرمن ،اي به سراپا الماس

از حرامي بهراس،قيمت خود مشكن

قدر خود را بشناس ،قدر خودرا بشناس