دیدن روی تو ودادن جان مطلب ماست

                               پرده بردار ز رخسار که جان بر لب ماست

بت روی تو پرستیم ملامت شنویم

                              بت پرستی اگراین است که این مذهب ماست

*                    *                    *                    *

سینه از آتش دل درغم جانانه بسوخت

                             آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت

تنم از واسطه ی دوری دلبر بگداخت

                             جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت

*                    *                    *                   *

چه خوش است دیده ما شود از رخ تو روشن

                             چه خ.ش است گوش ما را بنوازی از بیانت

به غلامی تو شاها نه لیاقت است ما را

                             که خوریم غبطه ها بر سگ درب آشیانت

*                     *                  *                   *

به تماشا سوگند

وبه آغاز کلام

و به پرواز کبوتر از ذهن

واژه ای در قفس است.

حرفهایم مپل یک تکه چمن روشن بود

و به آنان گفتم:

آفتابی لب درگاه شماست

که اگر بگشاییدبه رفتار شما می تابد

و به آنان گفتم:

 سنگ آرایش کوهستان نیست

همچنان که فلز،زیوری نیست به اندام کلنگ.

در کف دست زمین گوه ناپیدایی است

که رسولان همه از تابش آن خیره شدند .

پی گوهر باشید.

لحظه ها را به چراگاه رسالت ببرید

«خانه ی دوست کجاست؟» در فلق بود که پرسید سوار.

آسمان مکثی کرد.

رهگذر شاخه ی نوری که به لب داشت به تاریکی شن هابخشید

و به انگشت نشان داد سپیداری وگفت:

«نرسیده به درخت،کوچه باغی است که از خواب خدا سبز تر است

و در آن عشق به اندازه ی پرهای صداقت آبی است.

می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ،سر بدر می آرند.

پس به سمت گل تنهایی میپیچی

دو قدم مانده به گل ،

پای فواره ی جاوید اساطیر زمین می مانی

و ترا ترسی شفاف فرا می گیرد

در صمیمیت سیال فضا،خش خشی میشنوی.

کودکی میبینی

رفته از کاج بلندی بالا،جوجه بردارد از لانه ی نور

و از او می پرسی

خانه ی دوست کجاست ؟